چگونه نقدپذیر شویم؟!

پیامبر اکرم(ص): متن حدیث خداوند لعنت کند کسی را که توانگری را برای توانگری اش گرامی بدارد و خداوند لعنت کند کسی را که فقیر را برای فقرش خوار شمارد و این کار را جز منافق نمی کند هر که توانگر را برای توانگری اش گرامی بدارد و فقیر را برای فقرش خوار بشمارد در آسمانها دشمن خدا و پیامبران شمرده می شود و دعایش مستجاب نمی گردد و نیازش برآورده نمی شود منبع ارشاد القلوب، ص194 چگونه نقدپذیر شویم؟!...

چگونه نقدپذیر شویم؟!...

انتقاد از ديدگاه علم مديريت از ديدگاه هـاي مديريتي امروزه انتقاد يـكي از شيـوه هاي كارآمد مديريتي مي باشد .انتقادمشـاوره اي است كه مديران از طريق افراد تحت پوشش خود به رايگان از آن برخوردار ميشوند .براي مديران موفق ولايق شناخت ناهنجاريها ومشكلات حوزهء مسئووليت شان از طريـق انتقاد همـان اندازه اي ضـروري اسـت كه پيـدا كـردن تـدابير لازم بـراي حـل آنهـا. كـارشناسان علـوم مديريتي معتقدند از آسـيب هاي رايجي كه ميتواندهرمجموعه را تهديـدكند گـرايش مديران آن مجموعه به تشخيص هاي فردي وكم توجهي وبي اعتنايي به نظريات عمومي ودريك كـلام بستن فضاي انتقاداست.يكي ازخصوصيت مديران موفق گـرايش به مشـاركت طلبي اسـت وازبازكـردن فضاي انتقاد هيچگونه نگراني ندارد. انتقادازديدگاه كارل پوپر كارل پوپر براساس فلسفه روش شناختي اش اعتقاد دارد كه حذف خطا بهترين شيوهءرسيدن به جامعه بهتر حل تدريجي مسايلي است كه جامعه گرفتار آن هاست همچنان كه در علم پيشرفت نيازمند نـقـد مستمر است،در سياست وجامعه نيز راه رشد وتوسعه در آزادي انتقاد وعرضه پيشنهاد ها وراه حل هاي گوناگون وحل مسائل ، ايجاد تغيير براساس آنهاست .وي معتقد است كه دموكراسـي امكان آنرافـراهم ميكندسياست هاي دولت همچون فرضياتي تلقي مي شود كه بايد مداوم در معرض چك واصلاح قرار بگيرند . سياست گذاري ذاتا متضمن تبعات پيش بيني نشده است وهر چه انتق چگونه نقدپذیر شویم؟!...

حق و حقیقت را هر کجا و از هر کس یافتید, بپذیرید, گرچه از اهل باطل باشد. باطل را و گرچه از زبان اهل حق بتراود, نپذیرید. همآره سخنان را مورد نقد قرار دهید; زیرا چه بسا گمراهی به وسیله آیه ای از کتاب خدا آراسته شده باشد, مانند آمیختن درهمی از مس با نقره و انسان را بفریبد و به اشتباه افکند; از این روی, در نگاه نخست, درهمِ خالص و ناخالص, یکی می نماید و کارشناسان تیزهوش می توانند سره از ناسره آن را بازشناسند. در این سخن, به مفهوم نقد و انتقاد و جایگاه نقّادان آگاه در جامعه اشارت شده و بایستگی آن, به روشنی بیان گردیده است. بی گمان, نقد به عنوان عاملی اصلاحی و پیش برنده و بالنده, به برنامه ریزان, سیاستگزاران و مدیران و مجریان, مجال بازنگری, همه سونگری و واقعیت نگری همراه با در نظر گرفتن افکار عمومی را می بخشد و جلوی بسیاری از ریزشها و دوباره کاریها و تکرویها را می گیرد و در نتیجه, طرحها را در راستای سودهی و بهره مندی بهتر و بیش تری قرار می دهد و از اسرافها و اترافها و گاه از ریخت وپاشهای حاشیه ای و جانبی نیز جلوگیری می کند. بنابراین, در اصل نیاز جامعه و مدیران به نقد و بایستگی وجود نقادان تیزبین در اجتماع نمی توان تردید کرد, لکن این نیمی از کار است, نیم دیگر که کامل کننده این بخش است, مسأله (نقدپذیری) و به کار بستن نقد ناقدان است. منبع:http://www.hawzah.net چگونه نقدپذیر شویم؟!...

اِحتِرام احساسی مثبت از ارج نهادن و اعتنا به فرد یا شیای است که فرد احترامگذارنده آن را سزاوار احترام میشمارد. حرمت نهادن، نکوداشت، بزرگ داشتن، ارج نهادن و آزَرم برابرهایی برای احترام هستند. فردی که به شخص یا چیزی احترام میگذارد، به آن شخص یا چیز توجه میکند و برای آن اندازهای ارزش قائل میشود. این ارزشگذاری متعاقباً ممکن است خود را در رفتار و عملکرد احترامگذارنده نسبت به احترامیافته نمایان کند. احترامگذارنده معمولاً امتیازها و کیفیتهایی را در فرد یا چیزی میبیند و اینگونه داوری میکند که آن فرد یا چیز، سزاوار توجه، پاسخ و ارزشگذاری است و باید ادعای او بر حق و حقوقی را نیز به رسمیت شناخت. با تغییر این امتیازها و کیفیات ممکن است میزان احترام نسبت به آن فرد یا شی نیز تغییر یابد. احترام قائل شدن با توجه کردن همراه است و این توجه داشتن در بسیاری موارد صرف انرژی یا مسئولیتهایی نیز با خود میآورد و بنابر اصل کمکوشی، انسان این صرف انرژی را زمانی انجام میدهد که آن را برای بقای خود یا هماهنگی بهتر با محیط لازم ببیند. بنابر این احترام گذاردن با دوست داشتن تفاوت دارد. دوست داشتن و علاقه ممکن است در تمایل درونی سرچشمه داشته باشد اما احترام میتواند تنها به خاطر جبر محیط در فرد نهادینه شده باشد. احترام با رعایت نیز تفاوت دارد. رعایت حداکثر سرعت توسط رانندگان یا رعایت آتشبس چگونه نقدپذیر شویم؟!...

اینکه چطور به افکار دیگران احترام بگذاریم ریشه در فرهنگ و آموزش و عادتهای اجتماعی دارد و عملی شدن آن حتی در حد نخبگان و سران کشور هم امری بسیار پیچیده و مشکل خواهد بود،بخصوص در بحث های اعتقادی و آزادیهای مدنی که مغایرت آرا با توجه به حکومت بر پایه دین آنرا غیر ممکن میسازد اما با دست زدن به تقسیم صحیح قدرت و جاری کردن قانون و اجرای حقوق شهروندی ذر سطح گسترده کشور ،حرکت در این مسیر و بهبود شرایط را شاهد خواهیم بود. هر انساني براي خود احترامي قائل است . زماني كه به عقايد ،كارها وسلیقه هاي افراد در حد ومحدوده خودشان احترام بگذاريم وسعي نكنيم هميشه در پي رد كردن آنها برآييم ديگران ما را به رسميت مي شناسند چرا كه مردم عادتا با كسي كه به آنان احترام بگذارندونسبت به ايشان ابرازتوجه وقدرداني كنندانس والفت مي گيرندپس براي جلب مردم آنچه مي خواهند بايد به آنان بخشيد . بديهي است كه مردم براي دوستي ورزيدن با افراد مال و منزل نمي خواهند بلكه صرفاً خواهان احترام و بزرگداشت خود از سوي آنان مي باشند . چرا كه مردم خود را دوست دارند و هر كس براي خودش جهاني دارد مملو از آراء وعقايد و نظرات متعددي كه همين عقايد انسانها رااز هم جدا مي كند و دنياي هر فردي براي خودش محترم است پس كسي كه به آنان احترم بگذارد و به عقايد آنان توجه نمايد . دوست مي دارند وكساني را كه عقايد آنان را ناديده گرفته و به شخصيت آ چگونه نقدپذیر شویم؟!...

امام صادق علیه السلام: لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ يُورِثُ أَهْلَ بَيْتِهِ الْعِلْمَ وَ الْأَدَبَ الصَّالِحَ حَتَّى يُدْخِلَهُمُ الْجَنَّةَ [جَمِيعاً] مؤمن همواره خانواده خود را از دانش و ادب شايسته بهره مند مى سازد تا همه آنان را وارد بهشت كند. مستدرك الوسايل و مستنبط المسایل ج12، ص201، ح13881 امام حسن عسکری علیه السلام: کَفاکَ ادباً تَجنُّبُکَ ما تَکرهُ مِن غَیرکَ؛ در مقام ادب همین بس که آنچه برای دیگران نمی پسندی، خود از آن دوری کنی. دره الباهره ص45 - بحارالانوار(ط-بیروت)ج66 ،ص407 ، ح115 امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَ مِنَ الاَدَبِ اِظهارِ الفَرَح عِندَ المَحزونِ؛ اظهار شادی نزد غمدیده، از بی ادبی است. تحف العقول ص489 چگونه نقدپذیر شویم؟!...

امام حسن عسگری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛ عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442 امام علی علیه السلام: العِلمُ وَراثَهٌ کَریمَهٌ ، وَ الادابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ ، وَ الفِکرُ مِرآهٌ صافِیَهٌ؛ علم میراث گرانبهائی است و ادب لباس فاخر و زینتی است و فکر آئینه ای است صاف. نهج البلاغه،ص469 پيامبر صلى الله عليه و آله : اَوصانى رَبّى بِسَبعٍ: اَوصانى بِالاِْخلاصِ فِى السِّرِّ وَ الْعَلانيَةِ وَ اَن اَعْفُوَ عَمَّن ظَلَمَنى و اُعْطىَ مَن حَرَمَنى و اَصِلَ مَنْ قَطَعَنى و اَن يَكونَ صَمْتى فِكْرا وَ نَظَرى عِبَرا؛ پروردگارم هفت چيز را به من سفارش فرمود: اخلاص در نهان و آشكار، گذشت از كسى كه به من ظلم نموده، بخشش به كسى كه مرا محروم كرده، رابطه با كسى كه با من قطع رابطه كرده، و سكوتم همراه با تفكّر و نگاهم براى عبرت باشد. كنزالفوائد،ج2،ص11 چگونه نقدپذیر شویم؟!...

نقد ابزار تعامل یک جامعه ی پویاست ،نقد می تواند پایه پیشرفت باشد . از انتقاد نترسیم و به پیشواز آن برویم . همیشه این را بیاد داشته باشیم که نقد پذیری به مراتب ارزشمندتر از نقد است . زیرا این گونه بازخوردها، موجب می شود به روش های نو و کامل تری برای ارائه کارها و آثارمان ، برسیم .منتقدین محترم نیز توجه داشته باشند که نقد با هجو ، تهمت ، حمله و … میانه ای ندارد و بطور کامل کارهایی که حاصل منفی و تخریب آمیز دارند، در میدان نقد نمی گنجد .یکی از ویژه گی های یک جامعه ی سالم و متمدن ، احترام به آزادی اندیشه و بیان دیگران است . ما باید بیش از پیش پذیرای عقایدی باشیم که ممکن است با بینش و سلیقه های شخصی ما متفاوت و مخالف باشد . آنچه از دید ما درست است ممکن است از باور فرد دیگری نادرست باشد . بدیهی است پدید آورنده اثر چون با علاقه و جانش آن را بوجود آورده حساسیت بیشتری به اثر دارد ولی باید وقتی با دیگران مواجه می شویم از حساسیت خود بکاهیم و برای تعامل و تکامل بیشتر روحیه ی انتقاد پذیری و تعامل را در خود تقویت نماییم .بسیار اتفاق می افتد که در خلق آثار و پدیده ها اشتباهاتی مرتکب شویم. عاقلانه ترین کار این است که به جای حمله به منتقد، اشتباهاتمان را اصلاح کنیم و اگر کارمان خوب و پسندیده است با برخورد منطقی و توضیحات روشن نظر منتقدین را تغییر دهیم. برای یک منتقد کم اطلاع ، یک راهنمایی ص چگونه نقدپذیر شویم؟!...

برای واژة «تفکر» علاوه بر معنای لغوی، دو تعریف اصطلاحی مطرح است که یکی تعریف مشهور آن در حوزة منطق و تعریفات منطقی و دیگری معنای مصطلح آن در علم اخلاق است. تفکر در لغت به معنای «به کار بردن دل در چیزی»[1] و یا «تردد و رفت و آمد دل در چیزی»[2] است. اما در مورد اصطلاح منطقی آن، ابن سینا آن را این گونه تعریف می کند: مراد از فکر چیزی است که در هنگام عزم انسان برای انتقال از آنچه در ذهن او حاضر است (چه معلومات تصوری چه تصدیقی)، به سوی آنچه در ذهنش حاضر نیست، تحقق پیدا می کند.[3] بنابراین از نظر ابن سینا، تفکر، همان حرکت کردن ذهن از سوی معلومات و اطلاعات خود به سوی مجهولات، به منظور کشف و دستیابی به آنها است. و این تعریفی است که ملاصدرا نیز در اسفار به آن می پردازد.[4] از آنجا که یکی از مباحث مهم علم اخلاق، بحث تفکر و نقش آن در سازندگی فردی است از سوی علمای این حوزه، تبیین و توصیف های فراوانی، پیرامون این واژه ارائه شده است؛ از آن جمله عبدالرزاق کاشانی می گوید: بدان که تفکر عبارت است از: جست وجو و طلب بصیرت برای دست یابی به حقیقت.[5] یا سید شریف جرجانی در کتاب تعریفات فرایند تفکر را این چنین توصیف می کند: تفکر، چراغ دل است که به وسیلة آن خیر و شر و منافع و مضارّ دل دیده می شود و آن باغ درختان حقایق است... و گفته شده است که (تفکر) مزرعة حقیقت و موجب فنای دنیا و بقای چگونه نقدپذیر شویم؟!...